Właściciel, rodzic, współlokator – czy personel?

Bezpośrednia odpowiedź: Koty prawdopodobnie nie myślą o ludziach jako o „właścicielach” lub „sługach” w ludzkim sensie. Tworzą z nami relacje społeczne oparte na bezpieczeństwie, jedzeniu, zażyłości, nauce i przywiązaniu.

Nasze etykiety są ludzkie; związek jest wspólny

„Właściciel” opisuje odpowiedzialność prawną lub praktyczną. „Rodzic” opisuje opiekę. „Roommate” uwiecznia wynegocjowaną przestrzeń. „Sługa” oddaje doświadczenie otwierania drzwi, zamykania ich i ponownego otwierania. Każda etykieta mówi coś prawdziwego o ludzkiej stronie – ale żadna nie mówi nam dokładnie, jak reprezentuje nas kot.

Naukowcy mogą badać, jak koty zachowują się w stosunku do znajomych osób: czy je rozpoznają, szukają bliskości, wykorzystują je do zdobywania informacji i wykazują wzorce przypominające przywiązanie.

Jesteś opiekunem – i to się liczy

To człowiek decyduje o tym, kiedy pojawia się jedzenie, czy kuwety są czyste, gdzie znajdują się miejsca do odpoczynku i kryjówek, jakie drzwi się otwierają i kiedy następuje opieka weterynaryjna. Nawet bardzo niezależny kot żyje w warunkach w dużej mierze zaprojektowanych przez ludzi.

Ta moc stwarza odpowiedzialność. Dobrego związku nie mierzy się tym, jak całkowicie kot jest posłuszny. Mierzy się go na podstawie tego, czy kot potrafi przewidzieć ważne czynności, uzyskać dostęp do odpowiednich zasobów, wycofać się w razie potrzeby i wybrać bezpieczne formy interakcji.

Możesz być także bezpieczną bazą

Badania wykorzystujące kryteria behawioralne zaadaptowane z badań przywiązania u ludzi wykazały odrębne wzorce przywiązania między kotami a ludzkimi opiekunami. Koty, podobnie jak psy, mogą żyć w towarzystwie lub samotnie, w zależności od rozwoju, zasobów i doświadczenia. Znany stereotyp, że kot jest obojętny emocjonalnie, nie pasuje do każdego kota – ani do dowodów.

Przywiązanie nie oznacza ciągłej bliskości. Bezpiecznie przywiązane zwierzę może dokładnie eksplorować teren, ponieważ znajoma postać sprawia, że ​​sytuacja staje się bezpieczniejsza. Kota odpoczywającego w innym pokoju nadal można zorganizować wokół przewidywalności Twojej obecności.

Jesteś partnerem społecznym posługującym się prywatnym dialektem

Koty potrafią rozpoznawać znajome głosy, a eksperymenty sugerują, że komunikacja staje się specyficzna dla pary kot-człowiek. Koty do towarzystwa inaczej reagowały na mowę skierowaną do nich, gdy pochodziła od ich właściciela, podczas gdy ta sama różnica nie była widoczna w przypadku mowy nieznajomego.

Koty również szukają informacji u ludzi w niepewnych sytuacjach. W eksperymencie dotyczącym odniesień społecznych większość kotów na zmianę spoglądała na nieznany obiekt i na swojego właściciela, a aspekty ich zachowania zmieniały się wraz z przekazem emocjonalnym właściciela.

Z biegiem czasu w gospodarstwach domowych wykształcają się drobne rytuały: szczególne miauczenie przy szafce, spojrzenie w stronę drzwi, miejsca, w którym rozpoczyna się zabawa. Wzorce te mogą mieć znaczenie, nie stając się uniwersalnym językiem kotów.

Dlaczego żart o „słudze” wydaje się tak trafny

Koty często proszą, zamiast się podporządkować. Podchodzą, wydają dźwięki, czekają obok zasobu lub powtarzają czynność, która zadziałała wcześniej. Ludzie reagują. Z naszej perspektywy może to wyglądać na zarządzanie kotami.

Jednak skuteczne proszenie nie jest dowodem dominacji. To jest nauka. Jeśli siedzenie obok kranu niezawodnie powoduje pojawienie się wody, siedzenie obok kranu jest doskonałą strategią. Ludzie szkolą koty, a koty ludzi, ponieważ oba gatunki powtarzają interakcje, które dają użyteczne rezultaty.

Żart staje się mniej śmieszny, gdy na każdą prośbę odpowiadamy automatycznie. Jedzenie, zabawa i uwaga powinny wspierać zdrowie i dobrostan, a nie wzmacniać cykl powodujący stres lub ryzyko zdrowotne.

Lepsza relacja niż szef kontra sługa

• Bądź przewidywalny: stabilne procedury zmniejszają potrzebę zgadywania, co się stanie.
• Wybór oferty: pozwól kotu podejść, wstrzymaj lub opuść zwykłą interakcję.
• Przeczytaj odpowiedź: odwrócenie się, napięcie lub wycofanie to informacja, a nie nieposłuszeństwo.
• Zapewnij zasoby odpowiednie dla gatunku: chowanie się, unoszenie, drapanie, zabawa, odpoczynek i wydzielone niezbędne rzeczy.
• Zwróć uwagę na indywidualne preferencje: uczucie nie jest jedną uniwersalną czynnością lub dawką.

Kim więc jesteśmy dla kotów? Często opiekunowie. Czasami postacie przywiązania. Często partnerzy społeczni. Czasami bardzo wyszkoleni specjaliści od otwierania drzwi.